Kolejne zagadnienie teoretyczne o internacjonalizacji. Tak, kontynuujemy temat teorii – jest to świetny punkt wyjścia do rozważań, a także do poszukiwania i kreowania własnych doświadczeń i opinii. Poniżej prezentujemy – w postaci konspektu – następujące klasyczne modele internacjonalizacji:

  • Model amerykański -> ścisła współpraca pomiędzy producentami a użytkownikami produktu w celu rozwoju nowych produktów i procesów;
  • Model szwedzki (sekwencyjny; uppsalski) -> etapowość wchodzenia na rynki zagraniczne;
  • Model fiński (holistyczny) -> opiera się na teorii strategicznych decyzji, teorii wzrostu firmy i teorii internacjonalizacji;
  • Model polski -> internacjonalizacja ma charakter ciągły i kumulatywny, co przejawia się wzrastającą liczbą operacji zagranicznych w całokształcie funkcjonowania przedsiębiorstwa oraz przechodzeniem od prostych do coraz bardziej złożonych form współpracy. (Specyfika historyczna);
  • Model typu „Born Globals” -> urodzone jako globalne;
  • Model internacjonalizacji poprzez sieci współpracy -> koncentruje się na formach internacjonalizacji, jej mechanizmach i przyczynach; akcentuje więzi społeczne i kooperacyjne w ramach współpracy przedsiębiorstw krajowych i zagranicznych;
  • Model oparty na innowacjach -> internacjonalizacja jako innowacja versus innowacje jako impuls do internacjonalizacji; innowacje marketingowe, technologiczne, organizacyjne; produkcyjne.

Modele te biorą swój początek jeszcze w ubiegłym stuleciu, ale pokazują tradycyjne i klasyczne podejście do procesu umiędzynarodowienia przedsiębiorstwa. Od tego czasu pojawiło się mnóstwo nowych form internacjonalizacji -> duch czasu, globalizacji, zmiany na rynku powodują, że tak naprawdę każda firma przechodzi ten proces na swój sposób i każdy przypadek mógłby posłużyć powstaniu nowego rodzaju procesu ekspansji zagranicznej. Tak więc warto znać klasyczne teorie, ale też być otwartym na nowe rozwiązania, które dyktuje nam teraźniejszość.

 

 

Zespół B.I.R.S.