Zgodnie z kryterium czasu wejścia na zagraniczne rynki można wyróżnić strategię wczesnej oraz późnej internacjonalizacji przedsiębiorstw.

W ramach strategii wczesnego wejścia działanie na rynkach zagranicznych ma miejsce już w początkowych fazach cyklu życia danego przedsiębiorstwa. Dlatego takie organizacje określane są mianem „born globals”. Przyczyn zjawiska przyśpieszonej internacjonalizacji upatruje się przede wszystkim w czynnikach zewnętrznych związanych z dynamicznymi zmianami, które zachodzą w otoczeniu przedsiębiorstw. Dużą rolę w tym względzie przypisuje się również zmianom zachodzącym na rynkach światowych, rozwojowi technologii informacyjno-komunikacyjnych, integracji gospodarczej oraz ułatwieniom w transporcie. Nie bez znaczenia są również oczywiście czynniki wewnętrzne, jak upowszechnienie umiejętności i wiedzy, które są potrzebne do sprawnego działania na zagranicznych rynkach.

Natomiast w przypadku strategii późnego wejścia przedsiębiorstwa dokonują internacjonalizacji w dalszych fazach ich cyklu życia. Jest to strategia, którą stosują podmioty stopniowo budujące swoją pozycję. Zaczynają najpierw od rynku macierzystego, by po osiągnięciu na nim sukcesu starać się rozwijać działalność za granicą. Zazwyczaj takim sukcesem jest duży udział w rynku krajowym. Wygenerowana nadwyżka finansowa ma duży wpływ na podjęcie decyzji o ekspansji zagranicznej. Przedsiębiorstwa, które późno wchodzą na rynki zagraniczne charakteryzują się w tym względzie osiąganiem stosunkowo niewielkiego udziału sprzedaży zagranicznej w zestawieniu całkowitych przychodów. Działają również na niewielu rynkach zagranicznych. Wartości te są jednak zazwyczaj stopniowo zwiększane – towarzyszy im rozwój procesu internacjonalizacji.