Planowanie ABZ jest adaptacyjnym podejściem do planowania. Jego główną zasadą jest stosowanie metody prób i błędów. Umożliwia wykorzystywanie nadarzających się okazji i eliminowanie czynników ryzyka. Charakterystyczną cechą planowania ABZ jest brak możliwości przeprowadzenia go w sposób jednorazowy na początku etapu planowania. Jest ono równie istotne dla wczesnych i późnych faz projektów.

Plan A – jest określeniem teraźniejszości i tego co robimy w danym momencie. Odnosi się do bieżących działań wdrożeniowych oraz aktualnej przewagi konkurencyjnej. Do planu A możliwe jest wprowadzanie drobnych poprawek bazując na informacjach, które pozyskujemy z otoczenia poprzez przeprowadzanie regularnych iteracji.

Pan B – jest zwrotem wykonywanym, gdy zachodzi konieczność zmiany określonych uprzednio celów bądź drogi, którą zmierzamy do ich realizacji. Plan B jest zasadniczo osadzony w tych samych ramach, co plan A. Najczęstszymi powodami wykonywania zwrotu z planu A do planu B jest nieefektywność planu A lub pojawienie się nowych, bardziej obiecujących możliwości.

Plan Z – jest pomysłem rezerwowym, często określanym jako „ostatnia deska ratunku”. Plan Z jest scenariusze zapewniającym nam w razie niepowodzenia pewne zabezpieczenie. Jest to „coś” do czego możemy wrócić lub co możemy rozpocząć, gdyby plany A, B, C…itd. okazały się niepowodzeniem. Plan Z minimalizuje odczucie niepewności związane z realizacją planu A, B, C…. Pełni funkcję swoistego bufora bezpieczeństwa.

Opracowano na podstawie: R. Hoffman, B. Casnocha, Jesteś start-upem. Buduj swoją przyszłość, inwestuj
w siebie i realizuj się zawodowo, Wyd. Helion, Gliwice 2014.