Umiędzynarodowienie firmy występuje już wtedy, gdy co najmniej jeden produkt bądź usługa danego przedsiębiorstwa swoim zasięgiem wychodzi poza obszar krajowego rynku lub ma określone związki i powiązania z rynkiem zagranicznym. Wyróżnia się internacjonalizację bierną i czynną. W przypadku pierwszej formy firma tak naprawdę pozostaje na rodzimym rynku jednakże na różne sposoby kooperuje z zagranicznymi partnerami. Z kolei zaś internacjonalizacja czynna występuje w przypadku podmiotu gospodarczego funkcjonującego na rynku (rynkach) zagranicznym.

Ekspansja rynków zagranicznych odbywa się w przeważającej liczbie przypadków zgodnie z opracowanym i przyjętym modelem biznesowym firmy oraz założoną strategią. Możemy wyróżnić tu internacjonalizację stopniową bądź też wczesną i szybką. Podział ten uwarunkowany jest wieloma różnymi czynnikami. Rozróżnia się także wiele strategii funkcjonowania firm na rynkach zagranicznych. Przykładem może być strategia etnocentryczna, policentryczna, dualna, dywersyfikacji, globalna, rozproszenia, koncentracji, itp. To od przyjętej strategii w największej mierze uzależniona jest forma internacjonalizacji. Firmy mają w tym zakresie wiele możliwości. Mogą bowiem dokonywać importu i eksportu w sposób bezpośredni oraz pośredni. Mogą funkcjonować na zasadzie licencjonowania, franchisingu oraz inwestycji zagranicznych, itp. Należy stwierdzić, iż wymienione formy aktywności zagranicznej sprowadzają się głównie do trzech podstawowych grup. Jest to działanie kontraktowe, kooperacyjne i kapitałowe.